10.10.2008

Sen kal,ben giderim!


Bazen tıkanıp kalıyorum;bu yaşta bunca şeyle nasıl uğraşacağım diyorum,dayanamam diyorum.Ama dayanıyormuş insan;acılara,engellere,kendini bilmezlere,”insan” olmanın sadece görünüşten ibaret olduğunu sananlara,dürüst olmanın kelime anlamını bile bilmeyenlere dayanıyormuş evet..

22 yaşındayım henüz..Kendimi bildim bileli bir şeyin diğerlerinden daha fazla mücadelesini verdim.Dürüstlük.Ve hala anlayamadım bu kavramın neresinin insanları zorladığını.Gün içinde yada yaptığımız işlerde birçok insan tanıyoruz,birçok kez kendimizi anlatıyoruz onlara.Peki ama neden bu özverinin karşılığını alamıyorum(z).Beni en çok üzen bu.Ama inanıyorum;
Bir gün beni ve benim gibi düşünenleri anlayacak en az 1 kişi çıkacak..İnanmalıyım çünkü bu lanet hayat her gün acımasızlıklarıyla karşıma çıktıkça eziliyorum.Güçsüzlüğümden değil;sırf bu amaçsız hırslarından,saygıdan,sevgiden yoksunluklarından..
Kime anlatıyorum ki..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder