15.01.2009

Saysam daha da çoğalır mı anne bunlar?

Neye inanmalı,kime güvenmeli bilemiyorum ben artık.Gerçekten!Siz bilir misiniz gözyaşlarıyla uykuya dalmanın ağırlığını,ne demek olduğunu?Hiçbiriniz anlayamazsınız anlatsam da…Her defasında en ufak bir sebeple hayata başlarken yine yeniden insan,ne olurda her denemede yanılır,aldatılır,mutsuz olur,üzülür.Seçmek;karpuz,peynir,domates,gömlek,telefon vs birşeyden bahsetmiyorum aksine daha önemli birşeyden “insan”dan bahsediyorum!Nasıl olurda insan diye nitelediğiniz  canlıyı seçersiniz.”Bu” iyidir,”Bu”akıllıdır,”Bu”anlayışlıdır”,”Bu” şöyledir,böyledir,öyledir dir dir lerin içinde.Ne demektir bu.Ama ben yapmadım bunları.En azından maddeci olmadım,sadece bir ayna bulmayı ümit ettim.Farklısını,daha iyisini de değil,kendimi görebileceğim,benden birisini…Ama 22 yıllık yaşamın kendimi bildiğim yılları nedense çoğunlukla hüsran oldu.Peki ama neden?Hep bunu soruyorum kendime.Nerede yanlış yaptım diye.Çok mu iyiydim?Elbette hayır.Ama karşılaştıklarımla inanın alakam yok.Çünkü ben hiçbir zaman bu kadar onursuz,riyakar,arsız,amaçsız davranmadım,davranamadım.Belki de en büyük yanlış buydu ya böyle bir düzende,orası tartışılır.Yalnız hepsinin içinde bir tek şeyi cevaplasın istiyorum bu insanlar.

“Birilerini üzmek,onları manevi anlamda yaralamak nasıl bir haz bırakıyor belleklerinde? O an ne hissediyorlar?”

Yazımı okuyup vah vah çekenler veya işte her zaman ki şeyler diyenler…Siz hiç anlamaya çalışmayın olur mu…Ne size ne de bana değmez,bu satılmış dünya da..

3 yorum:

Bilgicelli dedi ki...

Pınar yazı çok güzel olmuş.Hiç bu açıdan düşünmeyenler umarım okurlar...

MoonSun dedi ki...

Pinarcim, oyle deme ama... yani ne sana ne bana degmez diye birsey deme, sen degerlisin ve kendine haksizlik etme sakin...

KaRaMeL dedi ki...

bazen bende bu yaşadığım hayata ait olmadığımı düşünüyorum.Haketmediğim şeyleri yaşadığım zaman insanlardan nefret ettiğim zamanlarda oldu.yinede inadına inadına yaşayacaksın;)

Yorum Gönder